Страсці па Аўдзею

Конфлікт у драме Бутрамеева — паміж філасофіяй селяніна-працаўніка і сілай разбурэння, якую ўвасабляе сталінская калектывізацыя. Аўдзей, адзіночка на хутары, захоўвае старадаўні, традыцыйны лад жыцця. Асноўная крыніца яго дабрабыту — праца: цяжкая, катаржная, але самаахвярная і сумленная. І неадольнае жаданне селяніна мець кавалак уласнай зямлі, гаспадарыць на ёй, атрымліваць плён ад працы, быць гаспадаром свайго лёсу. Уладзімір Бутрамееў адлюструе прыхільнасць Аўдзея да зямлі як цалкам натуральнае чалавечае пачуццё. Гісторыя раскулачвання Аўдзея падаецца як ачышчальная пакута, як ахвярніцкі акт — адсюль і евангельская назва п’есы.