Звон ― не малітва

«Звон — не малітва» — гэта моцная гістарычная драма класіка беларускай літаратуры Івана Чыгрынава. У цэнтры сюжэта знаходзіцца ганарлівая полацкая княгіня Рагнеда, якая стала ахвярай кіеўскага князя Уладзіміра і жыве ў выгнанні ў горадзе, названы ў гонар яе сына, Ізяслава. Старая паганская вера сутыкаецца з новай — хрысціянскай, прынесенай з Кіева. Асобныя драмы, палітычныя інтрыгі, змаганне за ўладу і выбар веры пераплятаюцца ў лёсе герояў. П’еса расказвае пра цану перамен, пра памяць і забыццё, пра тое, што вонкавы абрад («звон») яшчэ не азначае праўдзівай веры («малітвы»).